Այբուբեն
and(9999/99999ԶՇ
" and9999999999ԷՈ
" and9999999999ԸՉ
"/*--9999999999ԹՊ
"/*--9999999999ԺՋ
-09999999999ԻՌ
-09999999999ԼՍ
/*--*9999999999ԽՎ
/*--*9999999999ԾՏ
099999conveԿՐ
099999s3ՀՑ
099999s3ՁՈւ
099999ԱՂՓ
099999ԲՃՔ
and 199999ԳՄՕ
and 199999ԴՅՖ
and(9999 99999ԵՆ
Արագ Որոնում


Ալեքսեյ Տոլստոյ 
1882 թ., ք. Նիկոլաևսկ (այժմ՝ ք. Պուգաչով, ՌԴ Սարատովի մարզում)
1945 թ., Մոսկվա 
«Բուրատինոյի արկածները» կինոնկարի (1975 թ., Բելոռուսֆիլմ) տեսասկավառակի ձևավորումը
Ուրախ, երկարաքիթ փայտե մարդուկը` Բուրատինոն, ռուս գրող Ալեքսեյ  Տոլստոյի «Ոսկե բանալին» հեքիաթի հերոսն է:

Ալեքսեյ Տոլստոյը ռուսերեն վերապատմել է իտալացի հեքիաթասաց Կառլո Կոլլոդիի «Պինոքիո» հանրահայտ հեքիաթը, որտեղ Պինոքիոյին դարձրել է Բուրատինո և նրան օժտել բնավորության այլ գծերով: Կառլո հայրիկը Բուրատինոյին պատրաստել է սովորական փայտի կտորից, որի վրա նախ փորել է մազերը, ճակատը, աչքերը, բերանը, իսկ ամենավերջում՝ քիթը: Հանկարծ այդ սովորական քիթն սկսել է ձգվել, աճել և այնքան է երկարել ու սրվել, որ Կառլոն զարմացել է ու որոշել քիթը փոքրացնել: Բայց ինչքան քերել ու կտրել է քիթը, այնքան այն երկարել է: Այդպես էլ Բուրատինոյի քիթը մնաց երկար, հետաքրքրասեր ու սուր: 
Կառլոն նոր էր պատրաստել մարդուկին, որը, դեռևս անավարտ, սկսել է դրսևորել իր չարաճճի ու անհանգիստ բնավորությունը: Բուրատինոն այնքան անկարգ ու կամակոր էր, որ Կառլո հայրիկը շատ էր վախենում ու անհանգստանում նրա համար: Բուրատինոն այնպիսի արկածների մեջ է ընկնում, որոնց մասին իտալական հեքիաթում չկա: Նա ձեռք է բերում հավատարիմ ու լավ ընկերներ, ովքեր  դժվար պահերին միշտ նրա կողքին են: Բուրատինոն օժտված է լավագույն հատկանիշներով` խիզախությամբ, ընկերասիրությամբ, անձնազոհությամբ և հավատարմությամբ: Ինչպես գրեթե բոլոր հեքիաթներում, այստեղ էլ հաղթանակում են բարին ու ազնիվը, իսկ չար ու դաժան Կարաբաս Բարաբասը, որ տանջում ու շահագործում էր տիկնիկներին, պատժվում է: 
«Ոսկե բանալին» 1950 թ-ին հրատարակվել է «Ոսկե բանալի կամ Բուրատինոյի արկածները» վերնագրով, որից հետո կինոնկարներն ու ներկայացումներն առավել տարածում են ստացել «Բուրատինոյի արկածները» անվամբ: Հեքիաթը բեմադրվել է նաև Երևանի տիկնիկային թատրոնում:
Ալեքսեյ Տոլստոյը հայտնի է ռեալիստական պատմվածքներով և վիպակներով, որոնցում պատկերել է ռուս ազնվականության քայքայումն ու բարոյական այլասերումը («Տարօրինակ մարդիկ», 1911 թ., «Կաղ կալվածատեր», 1912 թ., «Թռչնակը», 1916 թ., «Սատանան», 1916 թ., «Խավարամոլները», 1917 թ.): 
1917 թ-ին նա տարագրվել է Ֆրանսիա. հայրենիք է վերադարձել 1923 թ-ին: Այդ տարիներին գրել է «Աելիտա» (1922–23 թթ.) և «Ինժեներ Գարինի հիպերբոլոիդը» (1924 թ.) վեպերը, որոնցով ռուս գրականության մեջ հիմք է դրվել արկածային-գիտաֆանտաստիկ ժանրին: «Տառապանքի ուղիներով» (1943 թ.) եռերգության մեջ չարչարանքների ու դժվարությունների միջով անցած մարդկանց կյանքի պատմությունն է: Տոլստոյի ստեղծագործության մեջ ուշագրավ է «Պետրոս Առաջին» (1929–45 թթ.) վեպը, որտեղ պատկերված է ռուս ժողովրդի ճակատագիրը՝ շրջադարձային մի ժամանակահատվածում: Տոլստոյը գրել է նաև «Նիկիտայի մանկությունը» (1922 թ.) վիպակը, «Նևզորովի արկածները կամ Իբիկուս» (1924 թ.) երգիծական վեպը, «Իվան Ահեղ» (1942–43 թթ.) դրամատիկական երկը և այլն: