Այբուբեն
and(9999/99999ԶՇ
" and9999999999ԷՈ
" and9999999999ԸՉ
"/*--9999999999ԹՊ
"/*--9999999999ԺՋ
-09999999999ԻՌ
-09999999999ԼՍ
/*--*9999999999ԽՎ
/*--*9999999999ԾՏ
099999conveԿՐ
099999s3ՀՑ
099999s3ՁՈւ
099999ԱՂՓ
099999ԲՃՔ
and 199999ԳՄՕ
and 199999ԴՅՖ
and(9999 99999ԵՆ
Արագ Որոնում


Մանդելշտամ Օսիպ
1890 թ., Վարշավա, 
Լեհաստան
1938 թ., Վտորոյա Րեչկա կալանավայր (Վլադիվոստոկի մոտ), Ռուսաստան
Օսիպ Մանդելշտամի 
հուշարձանը Վորոնեժում (2008 թ., քանդակագործ` Լազար Գադաև)
Բանաստեղծ, արվեստի տեսաբան ու թարգմանիչ Օսիպ Մանդելշտամի պոեզիան ռուս գրականության բարձրագույն նվաճումներից է: 

Օսիպ Մանդելշտամը 1907 թ-ին ավարտել է Սանկտ Պետերբուրգի Տենիշևյան ուսումնարանը, 1907–10 թթ-ին սովորել է Սորբոնի և Հայդելբերգի, 1911 թ-ին՝ Սանկտ Պետերբուրգի համալսարաններում: Տպագրվել է 1910 թ-ից: Վաղ շրջանի բանաստեղծություններում նկատելի է սիմվոլիզմի ազդեցությունը: Այնուհետև, մերժելով սիմվոլիստներին, դարձել է XX դարի սկզբին ռուս գրականության մեջ հայտնի ակմեիստական (այս հոսանքի ներկայացուցիչները գերադասում էին կյանքի ռեալիստական պատկերումը) գրական ուղղության հիմնադիրներից: Ըստ Մանդելշտամի՝ պոեզիան պետք է արտացոլի միայն ճշմարտացին ու իրականը: 
1913 թ-ին հրատարակել է «Քար», 1922 թ-ին՝ «Tristia» («Երկրորդ գիրք» վերնագրով՝ 1923 թ-ին) բանաստեղծությունների ժողովածուները: 
Մանդելշտամը Հոկտեմբերյան հեղափոխությունը (1917 թ.) ընդունել է հուզականությամբ. անցյալը համարել է անձեռնմխելի, որը պետք է պահպանել, իսկ ներկան` արտահայտել նորովի («Խոսք մշակույթի մասին», «Խոսք բնության մասին», ակնարկներ):
1918–21 թթ-ին Մանդելշտամն աշխատել է մշակութալուսավորական հիմնարկներում, եղել Ղրիմում և Վրաստանում: 1922 թ-ին վերադարձել է Մոսկվա: Չի մասնակցել այդ թվականներին բավական հայտնի գրական խմբավորումների տեսական բանավեճերին: Դա էլ պատճառ է դարձել հասարակությունից նրա մեկուսացման: 1921–25 թթ-ին գրած բանաստեղծություններում ավելի ցայտուն են դրսևորվել բանաստեղծի մերժվածության և միայնության թեմաները: Պատասխանելով իր դեմ ուղղված մեղադրանքներին՝ ընդգծել է, որ «հեղափոխությանը բերած իր պարգևներն ընդունելի չեղան» («Սևահող», «Բանաստեղծություններ անհայտ զինվորի մասին»): Գրողը հրատարակել է նաև «Ժամանակի աղմուկը» (1925 թ.) ինքնակենսագրական պատմվածքների և «Բանաստեղծություններ» (1928 թ.) ժողովածուները, «Եգիպտական մակնիշ» (1928 թ.) վիպակը:
Մանդելշտամը Միջագետքը, Հայաստանն ու Անդրկովկասը համարել է քաղաքակրթության օրրաններ: Նա մեծ հետաքրքրություն է ցուցաբերել Հայաստանի և հայ մշակույթի հանդեպ: 1930 թ-ի մայիսից մինչև նոյեմբեր եղել է Հայաստանում (այցելել է պատմաճարտարապետական հուշարձաններ ու կոթողներ), այդ թվում՝ Շուշիում, որի հայ բնակչությունը կոտորվել էր 1919–20 թթ-ի ջարդերի ժամանակ: Լքված ու ավերված Շուշին ծանր տպավորություն է թողել բանաստեղծի վրա, որն էլ արտացոլվել է նրա «Ճանապարհորդություն դեպի Հայաստան» էսսեների (1933 թ.) ժողովածուի մեջ. բանաստեղծը խորհրդածում է նաև պատմության, լեզուների, լուսավորականության, ֆրանսիական իմպրեսիոնիզմի շուրջ: Այդ տարիներին մտերմացել է Եղիշե Չարենցի, Աշոտ Հովհաննիսյանի, Արտաշես Կարինյանի և ուրիշների հետ: Հայաստանյան ուղևորությունից հետո Մանդելշտամը գրել է բանաստեղծությունների (13) շարք (1931 թ.)՝ նվիրված հայ ժողովրդին, հայոց լեզվին ու մշակույթին, Հայաստանի պատմությանը և եվրոպական մշակույթի վրա նրա ազդեցությանը,  1935–37 թթ-ին` բանաստեղծությունների վորոնեժյան շարքը (տպագրվել է 1965–66 թթ-ին), որտեղ «փնտրել է ժողովրդի սիրտը տանող ճանապարհները»:
Մանդելշտամը գրել է նաև գրականագիտական և արվեստի տեսությանը նվիրված արժեքավոր հոդվածներ («Բառ և մշակույթ», «Խոսք բնության մասին», երկուսն էլ՝ 1928 թ.), էսսեներ («Զրույցներ Դանտեի մասին», 1933 թ.), ուսումնասիրություններ՝ նվիրված Պյոտր Չաադաևին, Ֆրանսուա Վիյոնին, Անդրե Մարի Շենիենին, թարգմանել է Վալտեր Սկոտի, Շառլ դը Կոստերի, Ռոբերտ Ստիվենսոնի և ուրիշների ստեղծագործություններից:
Անհատի պաշտամունքի տարիներին Մանդելշտամը հալածվել է. առաջին անգամ ձերբակալվել է 1933 թ-ին: Մահացել է երկրորդ ձերբակալությունից (1938 թ.) հետո՝ բանտում: 
Վլադիվոստոկում և Վորոնեժում կանգնեցվել են նրա հուշարձանները:

   «Հայաստանը Երկրի գիրքն է .... նրանով սովորել են առաջին մարդիկ»:
Օսիպ Մանդելշտամ

   «Մանդելշտամի խելահեղ սիրահարվածությունը Հայաստանին վկայում է նրա անմահ բանաստեղծությունների շարքը»:
Աննա Ախմատովա, 
ռուս բանաստեղծուհի