Այբուբեն
"/*--9999999999ԷՇ
-09999999999ԸՈ
-09999999999ԹՉ
/*--*9999999999ԺՊ
/*--*9999999999ԻՋ
09999999999ԼՌ
09999999999ԽՍ
099999conveԾՎ
099999s3ԿՏ
and 099999s3ՀՐ
and 199999ԱՁՑ
and(199999ԲՂՈւ
and(9999 99999ԳՃՓ
" and9999/99999ԴՄՔ
" and9999999999ԵՅՕ
"/*--9999999999ԶՆՖ
Արագ Որոնում


Հարաբերականության տեսությունը ֆիզիկական երևույթների տարածաժամանակային և գրավիտացիոն (ձգողության) հատկություններն ուսումնասիրող տեսություն է կամ պարզապես՝ ուսմունք՝ տարածության, ժամանակի և տիեզերական ձգողության մասին: Այս տեսությունը XX դարի սկզբներին ստեղծել է Ալբերտ Էյնշտեյնը՝ Գ. Լորենցի և Ա. Պուանկարեի մշակումների հիման վրա: Տարբերում են հարաբերականության ընդհանուր և մասնակի տեսություններ. տարածության և ժամանակի հատկությունները՝ ձգողության դաշտի առկայության դեպքում ուսումնասիրում է հարաբերականության ընդհանուր տեսությունը, որն անվանում են նաև գրավիտացիոն տեսություն: Իսկ երբ ձգողության դաշտի ազդեցությունը շատ փոքր է, և այն կարելի է անտեսել, ապա տեսությունը կոչվում է հարաբերականության հատուկ կամ մասնակի տեսություն:
Հարաբերականության տեսությամբ նկարագրվող ֆիզիկական երևույթները կոչվում են ռելյատիվիստական երևույթներ, որոնք դրսևորվում են, երբ մարմինները շարժվում են լույսի արագությանը մոտ արագությամբ: 
Հարաբերականության հատուկ տեսության հիմքում, որը Ա. Էյնշտեյնը ձևակերպել է 1905 թ-ին, դրված է 2 դրույթ.
1. Ցանկացած իներցիալ համակարգում (որտեղ գործում է Նյուտոնի 1-ին օրենքը) բոլոր ֆիզիկական երևույթները (մեխանիկական, էլեկտրական, ջերմային, օպտիկական և այլն) ընթանում են միատեսակ:
2. Լույսի արագությունը վակուումում (անօդ տարածություն) բոլոր ուղղություններով հաստատուն է (300.000 կմ/վ) և կախված չէ լույսի աղբյուրի շարժումից: 
Այս 2 դրույթները և դրանց վրա կառուցված հարաբերականության տեսությունը հանգեցրին դասական մեխանիկայի բազմաթիվ հասկացությունների (օրինակ` բացարձակ տարածության և բացարձակ ժամանակի) ժխտմանը, ստիպեցին ֆիզիկոսներին վերանայել Նյուտոնի դասական ֆիզիկայի հիմնադրույթները. հարաբերականության հատուկ տեսության համաձայն՝ լույսի արագությանը համեմատական արագությամբ շարժվող համակարգերում մարմինների չափերը շարժման ուղղությամբ կրճատվում են, իսկ երևույթների ընթացքը դանդաղում է:
Էյնշտեյնը նույն՝ 1905 թ-ին բացահայտեց նաև զանգվածի ու էներգիայի միջև եղած փոխադարձ կապը և ցույց տվեց, որ զանգվածը մարմիններում եղած էներգիայի չափն է՝ E= mc2: Այս առնչությունը կոչվում է էներգիայի և զանգվածի համարժեքության սկզբունք կամ Էյնշտեյնի համարժեքության սկզբունք: 
Այս առնչությունն ընկած է միջուկային ռեակցիաների էներգետիկական հաշվեկշռի հաշվարկի հիմքում և, ընդհանրապես, ողջ միջուկային ֆիզիկայի հիմքում: Հարաբերականության հատուկ տեսության բոլոր դրույթներն ու հետևությունները հաստատվել են բազմաթիվ փորձերով, այդ տեսությունը դարձել է հզոր գործիք ֆիզիկական հետազոտություններում, մասնավորապես՝ միկրոաշխարհի ֆիզիկայում:
Հարաբերականության հատուկ տեսությունը լրացվել և ճշգրտվել է 1915 թ-ին Էյնշտեյնի ստեղծած հարաբերականության ընդհանուր տեսությունով կամ ձգողության ռելյատիվիստական տեսությունով, որը տարածաժամանակային հատկությունների հետ հաշվառում է նաև գրավիտացիոն երևույթները: Այդուհանդերձ, համընդգրկուն տեսություն, վերջնական տեսքով, դեռևս գոյություն չունի, և դա ապագայի խնդիր է:
Հարաբերականության հատուկ տեսության առանձին դրույթներ հաստատվել են մեծաթիվ փաստերով, որոնք ընկած են լույսի արագությանը մոտ արագությունների դեպքում դիտվող ֆիզիկական երևույթների, օրինակ` քվանտային էլեկտրադինամիկայի, տարրական մասնիկների ուժեղ ու թույլ փոխազդեցությունների և այլ տեսությունների հիմքում:
Ամերիկացի ֆիզիկոս Լ. Փեյջի դիպուկ արտահայտությամբ՝ «Էլեկտրականության մեր դարում յուրաքանչյուր գեներատորի և էլեկտրաշարժիչի պտտվող խարիսխն անդադար ազդարարում է հարաբերականության տեսության իրավացիությունը. հարկավոր է միայն կարողանալ լսել»: