Այբուբեն
"/*--9999999999ԷՇ
-09999999999ԸՈ
-09999999999ԹՉ
/*--*9999999999ԺՊ
/*--*9999999999ԻՋ
09999999999ԼՌ
09999999999ԽՍ
099999conveԾՎ
099999s3ԿՏ
and 099999s3ՀՐ
and 199999ԱՁՑ
and(199999ԲՂՈւ
and(9999 99999ԳՃՓ
" and9999/99999ԴՄՔ
" and9999999999ԵՅՕ
"/*--9999999999ԶՆՖ
Արագ Որոնում


Արմենյան Արմեն
1871 թ., Կոստանդնուպոլիս  (այժմ՝ Ստամբուլ)
1965 թ., Լենինական (այժմ՝ Գյումրի)
Ա. Արմենյանը Յագոյի 
(Վ. Շեքսպիրի «Օթելլո») դերում
Ա. Արմենյանը Ֆրանցի 
(Ֆ. Շիլլերի «Ավազակներ») դերում
Ռեժիսոր, ՀԽՍՀ ժողովրդական արտիստ Արմեն Արմենյանը 
հայ թատրոնի առաջին պրոֆեսիոնալ ռեժիսորներից էր և 
մոլիերյան թատրոնի ավանդները զարգացնող դերասան:

Արմեն Արմենյանը (իսկական անուն-ազգանունը՝ Արմենակ Իփեկյան) սովորել է Կոստանդնուպոլսի Մխիթարյան միաբանության գիշերօթիկ դպրոցում, ապա՝ Կեդրոնական վարժարանում: 1890 թ-ին Արմենյանի համար վճռորոշ են եղել Պետրոս Ադամյանի ներկայացումները: 1891 թ-ին մեկնել է Թիֆլիս, մասնակցել հայկական մշտական թատերախմբի ներկայացումներին, խաղացել իր առաջին դերը (Գաստոն) Ալեքսանդր Դյումա-որդու «Կամելիազարդ տիկինը» պիեսում: 
1894 թ-ին մեկնել է Համբուրգ` սովորելու. ունկնդրել է հռչակավոր երաժիշտների, դիտել Էլեոնորա Դուզեի և այլ հայտնի դերասանների խաղը: Փարիզում մեկ թատերաշրջան խաղացել է Սառա Բեռնարի թատրոնում, 1895–97 թթ-ին եղել է նշանավոր դերասան Պոլ Մունեի դրամատիկական ստուդիայի ուսանող, ապա՝ Փարիզի «Բուֆ Դյունոր», «Կոմեդի Ֆրանսեզ» թատրոնների դերասան, որտեղ ուսումնասիրել է XIX դարի վերջի ֆրանսիական բեմարվեստի սկզբունքները: 1902 թ-ին հրավիրվել է Թիֆլիս. բեմադրել է ֆրանսիական պիեսներ (Ֆրանսուա Կոպպեի «Կրեմոնի վինագործը», Ալֆրեդ դը Մյուսսեի «Վաղաժամ վճիռ»), միաժամանակ խաղացել գլխավոր դերերը: 1902–03 թթ-ին եղել է Բաքվի հայկական թատերախմբի ռեժիսոր և դերասան: 1904 թ-ին Արմենյանը Նոր Նախիջևանում կազմակերպել է թատերախումբ և շրջագայել Հյուսիսային Կովկասի ու Ռուսաստանի հայաբնակ վայրերում: Այդ շրջանի լավագույն բեմադրություններից են՝ Ալեքսանդր Շիրվանզադեի «Պատվի համար», «Եվգինե», Մուրացանի «Ռուզան», Հակոբ Պարոնյանի «Պաղտասար աղբար», Վրթաննես Փափազյանի «Ժայռ» և այլն: 1908 թ-ին Հովհաննես Աբելյանի հետ կազմակերպել և ղեկավարել է «Աբելյան-Արմենյան» թատերախումբը: Արմենյանը դասական ռեալիզմի սկզբունքներով է բեմադրել Անուշավան Վարդանյանի «Գործադուլ», Լևոն Շանթի «Հին աստվածներ» (երկուսն էլ հայ բեմում՝ առաջին անգամ) պիեսները, իսկ որպես դերասան` հետագայում հետևել է հոգեբանական ռեալիզմի սկզբունքներին: Լավագույն դերերից են՝ Յագո, Շայլոկ (Վիլյամ Շեքսպիրի «Օթելլո», «Վենետիկի վաճառականը»), Ֆրանց (Ֆրիդրիխ Շիլլերի «Ավազակներ»), Հարպագոն, Արգան (Ժան-Բատիստ Մոլիերի «Ագահը», «Երևակայական հիվանդ»): 
1914–17 թթ-ին Արմենյանը բեմական գործունեությունը շարունակել է Այսրկովկասի և Հյուսիսային Կովկասի քաղաքներում, 1917–21 թթ-ին՝ Իրանում, 1921–26 թթ-ին՝ կրկին Հյուսիսային Կովկասում, ապա՝ Բաքվում, Թիֆլիսում, Ալեքսանդրապոլում և այլուր: 1924 թ-ին Մոսկվայում ծանոթացել է Կոնստանտին Ստանիսլավսկու և Վլադիմիր Նեմիրովիչ-Դանչենկոյի ստեղծագործական աշխատանքին, հետաքրքրվել թատերական նորույթներով: Այդ շրջանում Արմենյանը բեմադրել է Եղիշե Չարենցի «Կապկազ թամաշա», Անատոլի Լունաչարսկու «Արքայի սափրիչը», Յուրի Յանովսկու «Ցասում» և այլ գործեր: Նշանակալի էր նաև Արշակ Աթայանի «Սասունցի Դավիթ» պիեսի բացօթյա բեմադրությունը 1922 թ-ին Ալեքսանդրապոլում՝ 150 դերակատարով: Արմենյանը եղել է Ալեքսանդրապոլի Քաղլուսվարի և Սուխումի հայկական թատրոնների գլխավոր ռեժիսորը, 1934 թ-ին հիմնադրել է Ալավերդու բանվորական թատրոնը: 1935 թ-ից աշխատել է Լենինականի  պետական թատրոնում: Արմենյանը բեմադրել է ավելի քան 100 պիես, խաղացել շուրջ 150 դեր: Գրել է «60 տարի հայ բեմի վրա» հուշերի գիրքը, կատարել թարգմանություններ: Հանդես է եկել նաև ասմունքով: