Այբուբեն
and(9999 99999ԵՆ
and(9999/99999ԶՇ
" and9999999999ԷՈ
" and9999999999ԸՉ
"/*--9999999999ԹՊ
"/*--9999999999ԺՋ
-09999999999ԻՌ
-09999999999ԼՍ
/*--*9999999999ԽՎ
/*--*9999999999ԾՏ
099999conveԿՐ
099999s3ՀՑ
099999s3ՁՈւ
099999ԱՂՓ
099999ԲՃՔ
and 199999ԳՄՕ
and 199999ԴՅՖ
Արագ Որոնում


Աղազար Նազարեթի 
Լազարյան
(1700–1782 թթ.)
Հովհաննես Աղազարի Լազարյան 
(1735–1801 թթ.)
Մինաս Աղազարի 
Լազարյան 
(1737–1809 թթ.)
Հովակիմ Աղազարի 
Լազարյան 
(1743–1826 թթ.)
Եղիազար Հովակիմի 
Լազարյան 
(1788  – 
1870-ական թթ.)
Խաչատուր Հովակիմի Լազարյան 
(1789–1871 թթ.)
Լազարյանները (Ղազարյաններ, Աղազարյաններ, Եղիազարյաններ, Լազարևներ) հայ ազնվականական նշանավոր տոհմ են Ռուսաստանում, մեծահարուստ բարեգործներ, հայ ազգային-ազատագրական 
շարժման, կրթամշակութային, հասարակական-քաղաքական, 
պետական, ռազմական գործիչներ: 1774 թ-ին  Եկատերինա II 
կայսրուհու հրամանագրով նրանց շնորհվել է ռուսական 
ժառանգական ազնվականի տիտղոս:

Լազարյանների նախնիները Նախիջևանի Դաշտ գյուղից էին: Տոհմի անվանադիրը՝ Ղազարի որդի Խոջա Մանուկը, 1605 թ-ին գաղթել է Սպահան, 1656 թ-ին հաստատվել Նոր Ջուղայի Դաշտ թաղամասում: Լազարյանները կարևոր դեր են ունեցել Նոր Ջուղա հայկական ավանի (ներկայումս՝ Սպահանի թաղամաս) հայոց կյանքում: Խոջա Մանուկի որդի Աղազարը Սբ Լուսավորիչ վանքում կառուցել է կուսանոց և մի շարք շինություններ: Որպես մեծահարուստ վաճառականներ՝ Լազարյաններն առևտրական կապեր են ունեցել Ռուսաստանում և մեծ դեր խաղացել Պարսկաստանի տնտեսական կյանքում:
Աղազար Նազարեթի Լազարյանը  Լազարյանների ազնվականական տոհմի հիմնադիրն է Ռուսաստանում (1774 թ.): Եղել է Նոր Ջուղայի կառավարիչ: Հարություն ու Մանուկ եղբայրների հետ 1741 թ-ին ստեղծել է ընկերություն և առևտրական կապեր հաստատել Ռուսաստանի հետ: 1747 թ-ին տեղափոխվել է Աստրախան, 1749 թ-ին՝ Մոսկվա, որտեղ գնել և ընդարձակել է Ֆրյանովոյի մետաքսագործական ֆաբրիկան, որդու՝ Խաչատուրի կտակած միջոցներով կառուցել է տվել հայոց Սբ Խաչ եկեղեցին: 
Հովհաննես Աղազարի Լազարյանը հայ ազատագրական շարժման գործիչ էր, Ռուսաստանի իսկական պետական խորհրդական և արդյունաբերող-կալվածատեր: Արքեպիսկոպոս Հովսեփ Արղությանի հետ կազմել և ռուսական կառավարությանն է ներկայացրել «Պրն Իվան Լազարևի նոտան»` Ռուսաստանի հովանու ներքո հայ պետականության վերականգնման  ծրագիր: 
Հովհաննեսի նյութական միջոցներով դպրոցներ են բացվել Թիֆլիսում, Նոր Նախիջևանում, Գրիգորիուպոլսում, 1815 թ-ին հիմնադրվել է Մոսկվայի Լազարյան ճեմարանը, ռուսական օրիորդաց դպրոցը Ցարսկոյե Սելոյում (այժմ՝ քաղաք Պուշկին), կառուցվել են հայկական եկեղեցիներ Սանկտ Պետերբուրգում ու Մոսկվայում: Հովհաննես Լազարյանը 1768 թ-ին Ավստրիայի Իոսիֆ II կայսրից ստացել է բարոնի, 1788 թ-ին՝ կոմսի տիտղոսներ: 
Մինաս Աղազարի Լազարյանը Ամենայն հայոց կաթողիկոս Դանիել Ա Սուրմառեցու հավատարմատարն էր ռուսական արքունիքում: Հայ  եկեղեցու կառավարումը բարեփոխելու նպատակով մշակել է կանոնադրություն (1808 թ-ին կաթողիկոսը վավերացրել է), որի հիման վրա հետագայում ստեղծվել է Սինոդը կամ Բարձրագույն խորհուրդը: 
Խաչատուր Աղազարի Լազարյանը (1741–74 թթ.) հասարակական գործիչ էր, բարերար:  Նրա կտակով և թողած միջոցներով հայրը և Հովհաննես եղբայրը 1779–81 թթ-ին Մոսկվայի Հայկական նրբանցքում կառուցել են Սբ Խաչ եկեղեցին, որն ավերվել է 1930-ական թթ-ին:
Հովակիմ Աղազարի Լազարյանը  եղբոր՝ Հովհաննեսի կտակի համաձայն՝ հիմնադրել է Լազարյան ճեմարանը: Պաշտպանել է Հայ առաքելական եկեղեցու շահերն ու ինքնուրույնությունը, միջնորդել է, որ ռուսական կառավարությունն անձեռնմխելի թողնի ռուսահայ գաղութներին նախկինում տրված առանձնաշնորհներն ու արտոնությունները: Մոսկվայի Վագանկովյան գերեզմանատանը կառուցել է Սբ Հարություն (այժմ՝ առաջնորդանիստ) եկեղեցին: Նրա նամակներն արժեքավոր տեղեկություններ են պարունակում XVIII դարի վերջի և XIX դարի սկզբի հայ հասարակական կյանքի վերաբերյալ: 
Հովհաննես Հովակիմի  Լազարյանը (1786–1858 թթ.) եղել է Ռուսաստանի արքունի սենեկապետ (1836 թ.), իսկական պետական խորհրդական (1837 թ.), ծառայել է ռուսական կայսերական գվարդիայում, արտաքին գործերի նախարարությունում: 1815 թ-ից ցկյանս Լազարյան ճեմարանի հոգաբարձուն էր: 1851 թ-ին 60 հզ. ռուբլի է նվիրել ճեմարանի նախակրթարանի բացման համար: Նպաստել է Ալեքսանդր Խուդաբաշյանի հայ-ռուսերեն բառարանի (1838 թ.) տպագրությանը: 
Եղիազար Հովակիմի Լազարյանը ռուսական բանակի գնդապետ էր,  1826–28 թթ-ի ռուս-պարսկական երկրորդ պատերազմի ժամանակ մասնակցել է Ատրպատականի գրավմանը և Դեհկարխանի ու Թուրքմենչայի հաշտության բանակցություններին, եղել Թավրիզի պարետ, 1828 թ-ի փետրվարին նշանակվել է պարսկահայերի գաղթի կազմակերպիչ: Նույն թվականին՝ Ներսես Աշտարակեցու աքսորվելուց հետո, Եղիազարը Հայաստանում աշխարհազոր ստեղծելու և պետականությունը վերականգնելու մեղադրանքով արտաքսվել է Կովկասից: Վերադառնալով Սանկտ Պետերբուրգ՝ թողել է զինվորական ծառայությունը:
Խաչատուր Հովակիմի Լազարյանը մեծ ջանքեր է գործադրել Արևելյան Հայաստանը Ռուսաստանին միացնելու համար: Կազմել և ռուսական կառավարությանն է ներկայացրել «Մի շարք առաջարկներ Վրաստանի և հարակից երկրամասերի մասին» ծրագիրը՝ առաջարկելով Ռուսական 
կայսրությանը ենթակա Հայաստանի տարածքում ստեղծել Հայոց ինքնավար թագավորություն: 1833–38 թթ-ին Խաչատուրի հանձնարարությամբ կազմվել և Մոսկվայում հրատարակվել է «Հայ ժողովրդի պատմության տեսությանը վերաբերող ակտերի ժողովածուն» (ռուսերեն), որը հայ-ռուսական հարաբերությունների պատմության կարևոր սկզբնաղբյուր է: 
Խաչատուրի (1871 թ.) և Եղիազարի (1870-ական թվականներ) մահվամբ վերացել է Լազարյանների արական ճյուղը: 1873 թ-ի կայսերական հատուկ հրամանագրով Լազարյանների ազգանունը փոխանցվել է Խաչատուր Լազարյանի դուստր Եղիսաբեթի ամուսնուն՝ իշխան Սիմեոն Դավթի Աբամելիքին, և Աբամելիքներն անվանվել են  Աբամելիք-Լազարյաններ (Աբամելիք-Լազարևներ):  Սակայն Սիմեոն Սիմեոնի Աբամելիք-Լազարյանի (1857–1916 թթ.) մահվամբ մարել է նաև Աբամելիք-Լազարյանների տոհմը: