Այբուբեն
and(9999/99999ԶՇ
" and9999999999ԷՈ
" and9999999999ԸՉ
"/*--9999999999ԹՊ
"/*--9999999999ԺՋ
-09999999999ԻՌ
-09999999999ԼՍ
/*--*9999999999ԽՎ
/*--*9999999999ԾՏ
099999conveԿՐ
099999s3ՀՑ
099999s3ՁՈւ
099999ԱՂՓ
099999ԲՃՔ
and 199999ԳՄՕ
and 199999ԴՅՖ
and(9999 99999ԵՆ
Արագ Որոնում


Մալխասյանց Ստեփան
1857 թ., ք. Ախալցխա
1947 թ., Երևան
Բանասեր, լեզվաբան, բառարանագիր  Ստեփան Մալխասյանցը 
ՀԽՍՀ ԳԱ հիմնադիր ակադեմիկոսներից է: Նրա աշխատությունները 
վերաբերում են հայոց լեզվի զարգացմանը, մատենագիտությանը 
և գիտական տերմինաբանությանը:

Ստեփան Մալխասյանցը նախնական կրթությունն ստացել է ծննդավայրի Կարապետյան ծխական դպրոցում: 1874– 1878 թթ-ին սովորել է Էջմիածնի Գևորգյան ճեմարանում, 1889 թ-ին ավարտել է Սանկտ Պետերբուրգի համալսարանի արևելյան լեզուների ֆակուլտետը՝ ստանալով թեկնածուի գիտական աստիճան: Դասավանդել է Էջմիածնի Գևորգյան ճեմարանում, Թիֆլիսի Ներսիսյան դպրոցում և այլուր: 1885 թ-ին Սանկտ Պետերբուրգում լույս է ընծայել Ստեփանոս Տարոնեցու (Ասողիկ) «Պատմություն տիեզերական» աշխատության բնագիրը՝ գիտական տեքստով ու ծանոթագրություններով: Մալխասյանցի բանասիրական հետազոտություններից ուշագրավ են «Ուսումնասիրություն Փավստոս Բուզանդի պատմության» (1896 թ.), «Սեբեոսի պատմությունը և Մովսես Խորենացի» (1899 թ.), «Մովսես Խորենացի. Հայոց պատմություն» (1940 թ.), «Խորենացու առեղծվածի շուրջը» (1940 թ.), «Փավստոս Բուզանդ. Պատմություն Հայոց» (1947 թ.) գործերը: Հրատարակել է մատենագիրների համեմատական բնագրեր:
Մալխասյանցի լեզվաբանական հետազոտություններից արժեքավոր են «Գրաբարի հոլովումը, խոնարհումը և նախդիրները» (1891 թ.), «Գրաբարի համաձայնությունը» (1892 թ.) աշխատությունները, որոնք երկար ժամանակ օգտագործվել են որպես ուսումնական ձեռնարկներ: 
Մալխասյանցը, քննելով հայերենի բարբառների առաջացման հարցը, հանգել է այն համոզման, որ բարբառները եղել են նաև գրերի գյուտից առաջ, և գրաբարը ժամանակի բարբառներից (արարատյան) է: Նա ուսումնասիրել է նաև աշխարհաբար գրական լեզուների (արևելահայերեն և արևմտահայերեն) զարգացման հարցերը, հայոց լեզվի ուղղագրությունը, տաղաչափությունը և այլ խնդիրներ: Մալխասյանցը «Հայերեն բացատրական բառարանը» (4 հատոր, 1944–45 թթ., 1946 թ-ին արժանացել է ԽՍՀՄ Պետական մրցանակի) հայ բառարանագրության կոթողային նմուշներից է. ընդգրկում է ժամանակակից հայերենի (արևելահայերեն և արևմտահայերեն) ու բարբառների բառապաշարը, հին ու նոր փոխառյալ բառերը, դրանց ոճական կիրառությունները: 
Մալխասյանցը բնագրից թարգմանել է Վիլյամ Շեքսպիրի «Լիր արքա» (1887 թ.) և «Մակբեթ» (1892 թ.) ողբերգությունները:

   «Ստեփանոս Մալխասյանցի «Հայերեն բացատրական բառարանը» իր տեսակի մեջ անգերազանցելի է և հեղինակի՝ գրաբարի, աշխարհաբարի, ժողովրդական բառ ու բանի, այլ լեզուների քաջիմացությունը, լեզվաբանական խորախոր գիտելիքներն ու մեծ պատրաստությունն է ցուցադրում»:
Ալեքսանդր Մարգարյան, 
լեզվաբան