Այբուբեն
and 9999 99999ԷՉ
and(9999/99999ԸՊ
and(9999999999ԹՋ
" and9999999999ԺՌ
" and9999999999ԻՍ
"/*--9999999999ԼՎ
"/*--9999999999ԽՏ
-09999999999ԾՐ
-09999999999ԿՑ
/*--*99999conveՀՈւ
/*--*99999s3ՁՓ
099999s3ՂՔ
099999ԱՃՕ
099999ԲՄՖ
099999ԳՅ
099999ԴՆ
199999ԵՇ
and 199999ԶՈ
Արագ Որոնում


Կիևի «Պլաստիկ Օն» թատրոնի 
դերասանները ելույթի պահին
Մարսել Մարսոն 
Բիպի դերում (1977 թ.)
Մնջախաղը բեմարվեստի տեսակ է, որտեղ գեղարվեստական կերպարներն ստեղծվում են հիմնականում դիմախաղով, ժեստով և շարժման միջոցով: 

Մնջախաղն առաջին անգամ նկարագրվել է մ. թ. ա. 420 թ-ին (Քսենոփոն, «Խնջույք»): Հին Հունաստանում մնջախաղն սկզբնապես ունեցել է ծիսախաղային բնույթ, հետագայում, հատկապես հելլենիզմի դարաշրջանում, կատարելագործվել է որպես ինքնուրույն արվեստ (հայտնի են Բաֆիլոս Ալեքսանդրացու և Պիլադես Կիլիկեցու անունները, I դար): Հին Հռոմում մնջախաղի արվեստը նույնանում է բալետին, վերարտադրում է դիցաբանական սյուժեներ ու կերպարներ («Վեներա», «Մարս», «Հերկուլես» և այլն): 
Մնջախաղը տարածվել է նաև առաջավորասիական երկրներում. IV–VII դարերում Կապադովկիայում, Բյուզանդիայում, Ասորիքում, Հայաստանում դարձել է պրոֆեսիոնալ թատրոնի տեսակ: Հին Արևելքի երկրներում, հատկապես Հնդկաստանում, Չինաստանում, Ճապոնիայում, մնջախաղը դրսևորվել է խիստ յուրահատուկ և խորհրդանշական ձևերով: Բոլոր ժողովուրդների հին թատրոնները և առհասարակ թատերական բանահյուսությունը հարուստ են մնջախաղի տարրերով: XVI–XVIII դարերի կեսերին մնջախաղը վերածնվել է իտալական կոմեդիա դելլ’արտե թատրոնում: XIX դարում այն, որպես ինքնուրույն թատերաձև, զարգացրել են Ջոզեֆ Գրիմալդին (Մեծ Բրիտանիա), Ժան-Բատիստ Դեբյուրոն (Ֆրանսիա): 
Նոր ժամանակներում մնջախաղը թատերական, էստրադային, կրկեսային ժանր է, որի արտահայտչամիջոցներից օգտվում են նաև բալետը և կինոն (հիմնականում՝ համր): 
 XX դարի սկզբին մնջախաղի տարրերը թափանցել են նաև դրամատիկական թատրոն (Մաքս Ռայնհարդ, Վսեվոլոդ Մեյերհոլդ, Եվգենի Վախթանգով, Ալեքսանդր Թաիրով և ուրիշներ): Սկզբունքորեն մնջախաղային է նաև Չառլզ Չապլինի արվեստը կինոյում: 1930–70-ական թվականների մնջախաղի վարպետներից են Ժան-Լուի Բառոն, Մարսել Մարսոն (Ֆրանսիա, 1966 թ-ին հյուրախաղերով հանդես է եկել Երևանում), Լադիսլավ Ֆիալկան (Չեխոսլովակիա), Հենրիկ Տոմաշևսկին (Լեհաստան), Մոդրիս Տենիսոնը (Լիտվա) և ուրիշներ: Հայ իրականության մեջ մնջախաղի խոշորագույն վարպետը Լեոնիդ Ենգիբարյանն է:
1974 թ-ից գործում է Երևանի մնջախաղի թատրոնը (1998 թ-ից գեղարվեստական ղեկավար՝ Ժիրայր Դադասյան): Թատրոնն առաջնորդվում է մնջախաղի հիմնական սկզբունքներով, օգտվում նաև Մ.
Տեսարան «Արդաղիոն» ներկայացումից (2009 թ., ռեժիսոր՝ Ժիրայր Դադասյան, Երևանի մնջախաղի պետական թատրոն)
Մարսոյի և Լ. Ենգիբարյանի արվեստին բնորոշ առանձնահատկություններից: Բեմադրվել են «Արծիվ», «Կույրերը», «Աշուն» (մնջախաղային էտյուդներ), նաև Վիլյամ Սարոյանի «Սովյալները», «Հե՜յ, ո՞վ կա այդտեղ», Նիկոլայ Գոգոլի «Շինել», «Լեգենդ Նոյի մասին» (ըստ Մխիթար Գոշի) և այլ գործեր:
2001 թ-ին՝ Երևանում («Նազենիկ»), 2008 և 2010 թթ-ին՝ Ծաղկաձորում կազմակերպվել են մնջախաղի միջազգային փառատոներ: