Այբուբեն
and(9999/99999ԶՇ
" and9999999999ԷՈ
" and9999999999ԸՉ
"/*--9999999999ԹՊ
"/*--9999999999ԺՋ
-09999999999ԻՌ
-09999999999ԼՍ
/*--*9999999999ԽՎ
/*--*9999999999ԾՏ
099999conveԿՐ
099999s3ՀՑ
099999s3ՁՈւ
099999ԱՂՓ
099999ԲՃՔ
and 199999ԳՄՕ
and 199999ԴՅՖ
and(9999 99999ԵՆ
Արագ Որոնում


Շոստակովիչ Դմիտրի
1906 թ., Սանկտ 
Պետերբուրգ
1975 թ., Մոսկվա
Դ. Շոստակովիչի 
կիսանդրին Սանկտ 
Պետերբուրգում 
(1997 թ., քանդակագործներ` 
Ալեքսանդր և Սերգեյ 
Չեռնիցկիներ)
Ռուս կոմպոզիտոր, դաշնակահար, ԽՍՀՄ ժողովրդական արտիստ Դմիտրի Շոստակովիչի ստեղծագործությունը XX դարի երաժշտարվեստի գագաթներից է: 

Դմիտրի Շոստակովիչը 1923 թ-ին ավարտել է Պետրոգրադի կոնսերվատորիայի դաշնամուրի, 1925 թ-ին՝ ստեղծագործական բաժինները: Ավարտական քննությանը ներկայացրել է իր Առաջին սիմֆոնիան, որը հեղինակի հազվագյուտ տաղանդի և վարպետության վկայությունն է: 1927 թ-ին Վարշավայում դաշնակահարների՝ Շոպենի անվան միջազգային 1-ին մրցույթում ստացել է պատվավոր դիպլոմ: 1937 թ-ից դասավանդել է Լենինգրադի, 1943–48 թթ-ին՝ Մոսկվայի կոնսերվատորիաներում (պրոֆեսոր՝ 1939 թ-ից): 1957 թ-ից՝ ԽՍՀՄ, 1960 թ-ից ՌԽՖՍՀ կոմպոզիտորների միությունների քարտուղարն էր (1960–68 թթ-ին՝ առաջին քարտուղար):
Վաղ շրջանում նրա գրած «Քիթ» օպերային, «Ոսկե դար» և «Երկաթյա նիգ» բալետներին բնորոշ է երաժշտական կերպարի (հաճախ՝ գրոտեսկային) սուր արտահայտչականությունը: «Մցենսկի գավառի լեդի Մակբեթը» օպերայում կոմպոզիտորը ռեալիստական մեծ ուժով է արտահայտել ռուս կնոջ ողբերգական ճակատագիրը: Շոստակովիչը գրել է 15 սիմֆոնիա, որտեղ արտացոլված են ժամանակի սոցիալական խնդիրները, համամարդկային բարոյական արժեքները:
4-րդ և հատկապես 5-րդ սիմֆոնիաները պայմանավորել են նրա ստեղծագործության վերելքը: 5-րդ սիմֆոնիայի թեման մարդու անհատականության ձևավորումն է:
Հայրենական մեծ պատերազմի (1941– 1945 թթ.) տարիներին Շոստակովիչը գրել է պայքարով և հաղթանակի բերկրանքով լեցուն 7-րդ՝ «Լենինգրադյան սիմֆոնիան», որը 1942 թ-ին կատարվել է նաև Երևանում՝ դիրիժոր Միքայել Թավրիզյանի ղեկավարությամբ: Պատմահեղափոխական թեման արտացոլվել է 11-րդ՝ «1905 թվական», և 12-րդ՝ «1917 թվական» (նվիրված է Վլադիմիր Լենինի հիշատակին), սիմֆոնիաներում: Վերջին՝ 14-րդ և 15-րդ սիմֆոնիաների հիմքում աշխարհի, կյանքի ու մահվան վերաբերյալ կոմպոզիտորի մտորումներն են: Շոստակովիչի էպիկական վոկալ-սիմֆոնիկ ստեղծագործությունների գլխավոր հերոսը ժողովուրդն է. հանրահայտ են «Երգ անտառների մասին» օրատորիան, «Ստեփան Ռազինի մահապատիժը» վոկալ-սիմֆոնիկ պոեմը:
Շոստակովիչը գրել է նաև 15 լարային կվարտետ, դաշնամուրային կվինտետ, տրիո, 24 պրելյուդ և ֆուգա՝ դաշնամուրի համար, օրատորիաներ, կանտատներ, օպերաներ, բալետներ, երգչախմբային պոեմներ, ջութակի և դաշնամուրի կոնցերտներ՝ նվագախմբի հետ: Հիշարժան են Ալեքսանդր Բլոկի, Մարինա Ցվետաևայի, Միքելանջելոյի խոսքերով գրած կամերային վոկալ շարքերը: Շոստակովիչը հանդես է եկել նաև իր ստեղծագործությունների կատարմամբ: Գրել է երաժշտություն թատրոնի [Օնորե դը Բալզակի «Մարդկային կատակերգություն» (1934 թ., Եվգենի Վախթանգովի անվան թատրոն), Վիլյամ Շեքսպիրի «Լիր արքա» (1941 թ., Լենինգրադի դրամատիկական մեծ թատրոն) և այլն] ու կինոյի («Մաքսիմի պատանեկությունը», 1935 թ., «Մաքսիմի վերադարձը», 1939 թ., «Երիտասարդ գվարդիա», 1948 թ., «Բոռը», 1955 թ., «Համլետ», 1964 թ., և այլն) համար:
Շոստակովիչը բազմիցս եղել է Հայաստանում. 9-րդ և 10-րդ կվարտետները, «Համլետ» ֆիլմի երաժշտությունը գրել է Դիլիջանում՝ կոմպոզիտորների ստեղծագործական տանը: Իր հոդվածներում հաճախ է անդրադարձել հայկական երաժշտության զարգացման խնդիրներին և հայ կոմպոզիտորների ստեղծագործություններին: Շոստակովիչին աշակերտել են կոմպոզիտորներ Կարեն Խաչատրյանը և Ղազարոս Սարյանը:
Շոստակովիչը եղել է արվեստի և երաժշտության բազմաթիվ ակադեմիաների ու ընկերությունների անդամ, պատվավոր անդամ: Արժանացել է ԽՍՀՄ Պետական (1941, 1942, 1946, 1950, 1952 և 1968 թթ.), Լենինյան (1958 թ.), Խաղաղության միջազգային (1954 թ.) մրցանակների, Սոցիալիստական աշխատանքի հերոսի (1966 թ.) կոչման:

   «Շոստակովիչի երաժշտությունը կարծես վերածնում է մարդուն, նրան լիցքավորում նոր ուժով ու եռանդով»:
Մարիետա Շահինյան, 
գրող