Այբուբեն
and 9999 99999ԷՉ
and(9999/99999ԸՊ
and(9999999999ԹՋ
" and9999999999ԺՌ
" and9999999999ԻՍ
"/*--9999999999ԼՎ
"/*--9999999999ԽՏ
-09999999999ԾՐ
-09999999999ԿՑ
/*--*99999conveՀՈւ
/*--*99999s3ՁՓ
099999s3ՂՔ
099999ԱՃՕ
099999ԲՄՖ
099999ԳՅ
099999ԴՆ
199999ԵՇ
and 199999ԶՈ
Արագ Որոնում


Պիկասսո Պաբլո
1881 թ., ք. Մալագա, 
Իսպանիա 
1973 թ., ք. Մուժեն, Ֆրանսիա
Պ. Պիկասսո. «Ֆիգուրներ լողափին» (1931 թ.)
«Գեռնիկա» (1937 թ.), «Նատյուրմորտ մոմով, ներկապնակով և եղջերավոր Մինոտավրոսի գլխով» (1938 թ.)
«Աղջիկը գնդի վրա» 
(1905 թ.)
Նկարիչ, քանդակագործ և գրաֆիկ, ծագումով իսպանացի Պաբլո Պիկասսոն XX դարի խոշորագույն արվեստագետներից է, կուբիզմի հիմնադիրներից, ֆրանսիական գեղանկարչության ամենավառ ներկայացուցիչներից: 

Պաբլո Պիկասսոն (իսկական ազգանունը՝ Ռուիս-Պիկասսո) նկարել է 10 տարեկանից: Նկարչության առաջին դասերն առել է հորից՝ նկարիչ-մանկավարժ Խոսե Ռուիսից: 1894–95 թթ-ին սովորել է Լա Կորունիայի, 1895 թ-ից՝ Բարսելոնի գեղեցիկ արվեստների դպրոցներում, 1897– 1898 թթ-ին՝ Մադրիդի Սան Ֆեռնանդո թագավորական ակադեմիայում: 1898 թ-ին Բարսելոնում բացվել է Պիկասսոյի գծանկարների առաջին ցուցահանդեսը, որոնց բնորոշ են բացառիկ դիտողականությունն ու վավերականությունը: 1900 թ-ին նա մեկնել է Փարիզ, ծանոթացել Անրի Թուլուզ-Լոտրեկի, Էդգար Դեգայի, Պոլ Սեզանի, Վինսենտ վան Գոգի ստեղծագործություններին, նաև արվեստի նորագույն ուղղություններին: 1904 թ-ից հաստատվել է Փարիզում: 
Նկարիչն իր առաջին (1900-ական թվականների սկիզբ) ուշագրավ գործերում վարդաոսկեգույնով, վարդամոխրագույնով և կապույտի ու կանաչի երանգներով պատկերել է միայնակ թշվառների, աղքատների, թափառաշրջիկ դերասանների՝ «Թափառաշրջիկ մարմնամարզիկները» (1901 թ.), «Ժամադրություն» (1902 թ.), «Աղքատ ծերունին և տղան» (1903 թ.), «Աղջիկը գնդի վրա» (1905 թ.) և այլ գործեր, որոնք աչքի են ընկնում պլաստիկ ձևերով ու արտահայտիչ գծանկարով: 
1907 թ-ից Պիկասսոն հեռացել է համաշխարհային արվեստի ռեալիստական ավանդույթներից (չնայած երբեմն անդրադարձել է դրանց), դիմել արվեստի նորագույն ուղղություններին (կուբիզմ, սյուրռեալիզմ, նեոկլասիցիզմ). ստեղծել է «Ավինյոնի աղջիկները» (1907 թ.), «Հովհարով տիկինը» (1909 թ.), «Ձկնորս» (1918 թ.), «Հանգստացող գեղջուկներ» (1919 թ.), «Երեք երաժիշտ» (1921 թ.), «Երեք կին աղբյուրի մոտ» (1921 թ.), «Մայր ու երեխա» (1922 թ.) և այլ գործեր, որոնք առանձնանում են հուզականությամբ ու գրաֆիկական գծի նրբագեղությամբ: Դրանց հակապատկերներն են 1920–30-ական թվականների բազմաթիվ աշխատանքներ՝ երբեմն` բնորդի «այլանդակ», «վանող» կերպարանափոխումներով («Պար», 1925 թ., «Կինը լողափին», 1930 թ., և այլն), որոնք նույնպես առնչվում են սյուրռեալիզմին: 
1916 թ-ին Պիկասսոն Փարիզում ստեղծել է Սերգեյ Դյագիլևի «Ռուսական բալետ» թատերախմբի «Շքերթ» ներկայացման վարագույրի, բեմանկարների և զգեստների էսքիզները: 
1930-ական թվականների լավագույն աշխատանքներից է «Մինոտավրոմախիա» նկարաշարը (օֆորտ), որտեղ Մինոտավրոսի (Ցլամարդ) խորհրդանշական կերպարում մարմնավորել է լուսավորի ու բանականի մշտնջենական պայքարը խավարի դեմ: Պիկասսոն կտավներում այլաբանորեն պատկերել է բռնությունն ու մարդկային իրավունքների ոտնահարումը կապիտալի աշխարհում («Լացող կինը», 1937 թ., «Կատուն և թռչունը», 1939 թ., և այլն): Այդ շրջանում է դրսևորվել Պիկասսոյի հասարակական դիրքորոշումը. նա դարձել է Ֆրանսիայի Ազգային ճակատի նշանավոր գործիչներից, ակտիվորեն մասնակցել ֆաշիզմի դեմ իսպանական ժողովրդի պայքարին (1936–39 թթ.): «Գեներալ Ֆրանկոյի երազանքներն ու կեղծիքը» նկարաշարում մերկացրել է ֆաշիզմի մարդատյացությունը: 
1937 թ-ի ապրիլի 26-ին ֆաշիստական «Կոնկոր» ռմբակոծիչ ինքնաթիռները կործանել են բասկերի մայրաքաղաք Գեռնիկան, որի դեմ Պիկասսոն իր բողոքն արտահայտել է հանրահայտ «Գեռնիկա» կտավում (1937 թ.): 1940 թ-ին նկարչի համաձայնությամբ այն ժամանակավորապես հանձնվել է Նյու Յորքի ժամանակակից արվեստի թանգարանին, իսկ 1981 թ-ին տեղափոխվել է Իսպանիա:
Երկրորդ համաշխարհային պատերազմի (1939–45 թթ.) տարիներին Պիկասսոն Ֆրանսիայում մասնակցել է Դիմադրության շարժմանը: Նրա առաջադեմ, մարդասիրական հայացքները դրսևորվել են «Խաղաղության աղավնին» (1947 թ.) կտավում, «Խաղաղություն» և «Պատերազմ» (երկուսն էլ՝ 1952 թ.) պաննոներում: 
1940-ական թվականների 2-րդ կեսից Պիկասսոն ստեղծագործել է նաև քանդակագործության («Մարդն ու գառնուկը», 1944 թ., «Հղի կինը», 1950 թ., և այլն), խեցեգործության («Կենտավրոս», 1958 թ., դեկորատիվ ափսեներ, մարդակերպ սափորներ և այլն) ու գրաֆիկայի բնագավառներում: Հայտնի է «Մարդկային կատակերգություն» (1953–54 թթ.) գծանկարների և վիմագրությունների շարքը:
Ստեղծագործության վերջին շրջանում նկարիչը կրկին անդրադարձել է իր նախընտրած թեմաներին (կրկես, ցլամարտ, դիցաբանություն և այլն):
Պիկասսոյի արվեստում մեծ տեղ են գրավում նաև կանանց դիմանկարները («Օլգայի դիմանկարը», 1923 թ., «Աղջիկը հայելու առջև», 1932 թ.): 
Նկարիչն ստեղծել է շուրջ 50 հզ. աշխատանք: Գործերից պահվում են աշխարհի լավագույն թանգարաններում (Մոսկվայի Ալեքսանդր Պուշկինի անվան, Նյու Յորքի ժամանակակից արվեստի, Մետրոպոլիտեն, Բալթիմորի գեղարվեստի, Փարիզի ժամանակակից արվեստի և այլն): 
1967 թ-ին ՀԱՊ-ում բացվել է Պիկասսոյի գրաֆիկական աշխատանքների ցուցահանդեսը: 
Պիկասսոյի թանգարաններ են բացվել Բարսելոնում (1963 թ.), Փարիզում (1985 թ.), Մալագայում (2003 թ.):
1950 թ-ին նկարիչն ընտրվել է Խաղաղության համաշխարհային խորհրդի անդամ:
Պիկասսոն արժանացել է Խաղաղության (1950 թ.) և «Ժողովուրդների միջև խաղաղության ամրապնդման համար» Լենինյան (1962 թ.) միջազգային մրցանակների:

   «Ես կարող եմ նկարել Ռաֆայելի նման, սակայն ինձ հարկավոր կլինի մի ամբողջ կյանք, որպեսզի սովորեմ նկարել այնպես, ինչպես երեխան»:

   «Դժբախտաբար թե բարեբախտաբար ես իրերին նայում եմ սիրո տեսանկյունից»:
Պաբլո Պիկասսո
   2009 թ-ին Պիկասսոն համարվել է վերջին 100 տարվա լավագույն նկարիչը: Թանգարաններից ամենաշատը գողացել են Պիկասսոյի նկարներից: Նա նաև «ամենաթանկ» նկարիչն է: