Այբուբեն
and(9999 99999ԵՆ
and(9999/99999ԶՇ
" and9999999999ԷՈ
" and9999999999ԸՉ
"/*--9999999999ԹՊ
"/*--9999999999ԺՋ
-09999999999ԻՌ
-09999999999ԼՍ
/*--*9999999999ԽՎ
/*--*9999999999ԾՏ
099999conveԿՐ
099999s3ՀՑ
099999s3ՁՈւ
099999ԱՂՓ
099999ԲՃՔ
and 199999ԳՄՕ
and 199999ԴՅՖ
Արագ Որոնում


Սիկա Վիտորիո դե
1901 թ., ք. Սորա, 
Իտալիա
1974 թ., Փարիզ
Կադրեր Վիտորիո դե Սիկայի «Հեծանիվ գողացողները» (1948 թ.) և 
«Ամուսնություն իտալական ձևով» (1964 թ.) կինոնկարներից
Իտալացի կինոռեժիսոր, կինոդերասան, սցենարիստ 
Վիտորիո դե Սիկան նեոռեալիզմի խոշորագույն ներկայացուցիչներից է 
համաշխարհային կինոարվեստում: 

Վիտորիո դե Սիկան սովորել է Առևտրի բարձրագույն ինստիտուտում: 1924 թ-ից խաղացել է թատրոնում, 1931 թ-ից նկարահանվել կինոյում («Ծեր տիրուհին»): «Որքան սրիկա են այս տղամարդիկ» (1932 թ.), «Միլիոն եմ տալիս» (1934 թ.) և «Պարոն Մաքս» (1937 թ., երեքն էլ՝ ռեժիսոր՝ Մարիո Կամերինի) կինոնկարներում Սիկան մարմնավորել է զվարճասեր, կենսուրախ երիտասարդ իտալացու կերպարներ (վարորդ, լրագրավաճառ և այլն): Իր առաջին՝ «Կարմիր վարդեր» (1940 թ.), «Թերեզա-Ուրբաթ» (1941 թ., խաղընկերուհին էր Աննա Մանյանին), «Գարիբալդիականը վանքում» (1942 թ.) և այլ քնարական ֆիլմերի սցենարիստն ու գլխավոր դերակատարն է:
Սիկայի «Երեխաները նայում են մեզ» (1943 թ.) ռեալիստական ֆիլմը պատմում է ծնողներից լքված երեխայի տառապանքի մասին: Նա համաշխարհային ճանաչման է արժանացել «Շուշա» (1946 թ.) ֆիլմով, որի թեման 2 փոքր տղաների կյանքի պատմությունն է Երկրորդ համաշխարհային պատերազմից (1939–45 թթ.) հետո: 
Զարգացնելով նեոռեալիզմի գեղարվեստական սկզբունքները՝ Սիկան ստեղծել է իր ամենանշանակալի կինոնկարները՝ «Հեծանիվ հափշտակողները» (1948 թ., «Օսկար»՝ 1949 թ.), «Հրաշքը Միլանում» (1950 թ., Կաննի կինոփառատոնի Գլխավոր և Կինոմամուլի միջազգային ընկերակցության մրցանակներ, երկուսն էլ՝ 1950 թ.), «Ումբերտո Դ.» (1951 թ.), «Տանիք» (1956 թ.), որտեղ անդրադարձել է սոցիալական հրատապ հարցերի, բուրժուական հասարակության անտարբերությանը, գործազուրկների, անօթևան ու միայնակ ծերերի ողբերգական կյանքին: 
1960 թ-ին Սիկան էկրանավորել է Անդրե Մորուայի «Չոչարա» վեպը. հասարակ իտալուհու՝ Չեզիրայի կերպարի միջոցով իր բողոքն է արտահայտել ֆաշիզմի և պատերազմի դեմ: 1961 թ-ին Սիկան նկարահանել է «Ահեղ դատաստան» (ռեժիսոր Չեզարե Ձավատինիի հետ) երգիծական ֆիլմը, որտեղ ռեալիստական սուր
«Հաց, սեր և երևակայություն» (1953 թ.) կինոնկարի հայտագիրը
արտահայտչամիջոցներով քննադատել է ժամանակի իրական կյանքը: Սիկայի ուշագրավ ֆիլմերից են նաև «Ալտոնայի մենակյացները» (1962 թ., ըստ Ժան-Պոլ Սարտրի), «Երեկ, այսօր, վաղը» (1963 թ., «Օսկար»՝ 1964 թ.), «Ամուսնություն իտալական ձևով» (1964 թ., ըստ Էդուարդո դե Ֆիլիպոյի «Ֆիլումենա Մարտուրանո» պիեսի), «Արևածաղիկներ» (Մոսֆիլմի հետ, 1970 թ.), «Ֆինցի-Կոնտինիի այգին» (1970 թ., Բեռլինի միջազգային կինոփառատոնի Գլխավոր և «Օսկար» մրցանակներ՝ 1971 թ.), «Կարճ արձակուրդ» (1973 թ., Կառլովի Վարիի միջազգային կինոփառատոնի մրցանակ՝ 1974 թ.) և այլն: 
Սիկան նկարահանվել է շուրջ 150 ֆիլմում («Գեներալ Դելլա Ռովերեն», նաև ռեԺիսորն է, «Հաց, սեր և երևակայություն», «Նեապոլի ոսկին» և այլն). հիմնականում մարմնավորել է սիրահետողի, դատարկախոս փաստաբանի, բարոյալքված արիստոկրատի, խաբեբա առևտրականի կերպարներ: Նրա մի քանի ֆիլմերում նկարահանվել են հայտնի դերասաններ Սոֆի Լորենը և Մարչելլո Մաստրոյանին:
Սիկայի կինոնկարներն աչքի են ընկնում ժանրային բազմազանությամբ, մարդասիրությամբ, հոգեբանական խորությամբ, սուր երգիծականի ու նուրբ կոմիկականի համադրմամբ: