Այբուբեն
and(9999 99999ԵՆ
and(9999/99999ԶՇ
" and9999999999ԷՈ
" and9999999999ԸՉ
"/*--9999999999ԹՊ
"/*--9999999999ԺՋ
-09999999999ԻՌ
-09999999999ԼՍ
/*--*9999999999ԽՎ
/*--*9999999999ԾՏ
099999conveԿՐ
099999s3ՀՑ
099999s3ՁՈւ
099999ԱՂՓ
099999ԲՃՔ
and 199999ԳՄՕ
and 199999ԴՅՖ
Արագ Որոնում


Քամյու Ալբեր
1913 թ., գ. Մոնդովի (այժմ՝ Բոն, Աննաբա 
քաղաքից հարավ), Ալժիր
1960 թ., ք. Վիլլբլևեն, Ֆրանսիա
Ա. Քամյուի հուշաքարը Վիլլբլևենում
Ա. Քամյուի « Ժանտախտը» (1947 թ.) գրքի շապիկը
Գրող, փիլիսոփա Ալբեր Քամյուն էկզիստենցիալիզմի և աբսուրդի դրամայի խոշորագույն ներկայացուցիչներից է ֆրանսիական գրականության մեջ: Նրա փիլիսոփայության հիմնական խնդիրն իրականության դեմ 
գիտակցության արդարացի ընդվզումն է:

Ալբեր Քամյուն 1914 թ-ին (հոր մահից հետո) մոր հետ տեղափոխվել է Ալժիր քաղաքը: 1932–37 թթ-ին սովորել է Ալժիրի համալսարանի փիլիսոփայության ֆակուլտետում: Ուսման տարիներին հրապուրվել է սոցիալիստական գաղափարներով: 1936–37 թթ-ին ճանապարհորդել է Ֆրանսիայում, Իտալիայում, Կենտրոնական Եվրոպայի երկրներում: 
1936 թ-ին հիմնել է «Ժողովդական թատրոնը», 1938 թ-ից թղթակցել է ձախ արմատական ընդդիմադիր պարբերականներին. հանդես է եկել արաբների դրությունը երկրում բարելավելու առաջարկությամբ: 1937 թ-ին հրատարակել է «Աստառ և երես» փիլիսոփայական, 1939 թ-ին՝ «Ամուսնություններ» քնարական էսսեների ժողովածուները: 1940 թ-ին տեղափոխվել է Ֆրանսիա: Մասնակցել է Դիմադրության շարժմանը, 1943 թ-ից թղթակցել, ապա խմբագրել է շարժման «Կոմբա» («Ճակատամարտ», մինչև 1947 թ.) ընդհատակյա թերթը. իր հրապարակումները հետագայում լույս է ընծայել «Հրատապ հոդվածներ» խորագրով (3 գիրք, 1950, 1953 և 1958 թթ.): 
 1942 թ-ին տպագրել է «Օտարականը» վիպակը, որի գլխավոր հերոսի համար անընկալելի են կյանքի ձևականություններն ու պայմանականությունները: Նա «աբսուրդի մարդ է», և բախումը հասարակության հետ անխուսափելի է: Պատահական սպանության համար դատապարտվելով մահվան՝ նա միայն մահապատժից առաջ է ձեռք բերում հոգևոր ազատությունը: 
«Թյուրիմացություն» (1944 թ.) և «Կալիգուլա» (1944 թ.) պիեսներում գրողն անդրադարձել է բարոյականության, կյանքի ու շրջապատի անիմաստությանը: «Առասպել Սիզիփոսի մասին» (1943 թ.) փիլիսոփայական երկում արտահայտել է հետևյալ գաղափարը. հասկանալու համար, թե ինչն է մարդուն ստիպում աննպատակ աշխատանք կատարել, պետք է սարից իջնող Սիզիփոսին պատկերացնել երջանիկ: Քամյուի բազմաթիվ հերոսներ հանգամանքների (կյանքին սպառնացող վտանգ, հարազատի մահ, հակադրություն սեփական խղճի հետ և այլն) ազդեցությամբ հայտնվում են հոգու նման վիճակներում:
Քամյուի գեղարվեստական ստեղծագործության և փիլիսոփայության հիմքում էկզիստենցիալիզմն է (գոյության փիլիսոփայություն), որի գլխավոր թեման մարդու անհատական կեցությունն է, կյանքի իմաստն ու ճակատագիրը: Անհեթեթ ու անխոհեմ իրականության դեմ պայքարը գրողը պատկերել է «Ժանտախտը» (1947 թ.) վեպում, որը գրել է անանուն տարեգրի անունից: 
Լինելով ֆրանսիացի գրող Ժան-Պոլ Սարտրի գաղափարական համախոհներից (մինչև նրանց պառակտումը՝ 1951 թ.)՝ Քամյուն, շնորհիվ իր «Պաշարողական դրություն» (1948 թ.) միստերիայի (միջնադարյան կրոնական դրամա) և «Բարեպաշտներ» (1950 թ.) աբսուրդի դրամայի (հոսանք դրամատուրգիայում և թատրոնում), դարձել է Արևմուտքի ձախ տրամադրություններ ունեցող մտավորականության «մտքի առաջնորդներից»: 
«Ընդվզող մարդը» (1951 թ.) փիլիսոփայական էսսեում անհատի ըմբոստությունը նա դիտարկել է ոչ միայն որպես ժխտում, այլև հավերժական արժեքների՝ ազատության, համերաշխության և սիրո հաստատում: Ձախ քննադատները, ինչպես նաև Սարտրը, դա դիտել են որպես Քամյուի հրաժարում սոցիալիզմի պայքարի քաղաքականությունից:
Քամյուն շարունակել է հետևել Եվրոպայի քաղաքական կյանքին. օրագրերում ափսոսանք է հայտնել Ֆրանսիայի ձախերի՝ Արևելյան Եվրոպայի իշխանությունների հանցագործությունների առաջ աչք փակելու, արաբական երկրներում բռնության և ամբողջատիրության տարածումը չտեսնելու քաղաքականության համար: 
Ըստ Քամյուի՝ անհեթեթության բարձրագույն մարմնացումը հասարակության բռնի բարեփոխման զանազան փորձերն են՝ ֆաշիզմը, ստալինիզմը և այլն: Նման եղանակներով բռնության և անարդարության դեմ պայքարը կարող է ծնել միայն ավելի մեծ բռնություն և անարդարություն: 
1954 թ-ին վերադարձել է թատերական գործունեությանը, բեմադրել է մի շարք ներկայացումներ: Այդ շրջանում լույս է ընծայել «Անկում» (1956 թ.) վիպակը, «Արտաքսում և արքայություն» (1957 թ.) պատմվածքների ժողովածուն:
1957 թ-ին Քամյուն արժանացել է Նոբելյան մրցանակի: Մրցանակաբաշխության ժամանակ «Շվեդական ճառեր» ուղերձում ասել է. «Ես շատ ամուր եմ գամված ժամանակի իմ թիանավին և չեմ կարող մյուսների հետ չթիավարել դեպի ափ ...., անգամ եթե այն սխալ ընթացքի մեջ է», շարադրել է գեղագիտական իր ըմբռնումները: Ըստ Քամյուի՝ ստեղծագործողը պատասխանատու է իր դարաշրջանի առջև և պարտավոր է լինել ժողովրդի կամքի արտահայտիչը: 
Դեռևս կենդանության օրոք նրան անվանել են «Արևմուտքի խիղճը»:
Քամյուն զոհվել է ավտովթարից: 2009 թ-ին Ֆրանսիայի նախագահ Նիկոլա Սարկոզին առաջարկել է նրա աճյունը տեղափոխել Փարիզ:

   «Իշխանությունն անարդարությունից անբաժան է: Լավ իշխանությունն անարդարության առողջ և զգույշ կառավարումն է»:

   «Ազատ է այն մարդը, որը կարող է չստել»:
   Ալբեր Քամյու