Այբուբեն
"/*--9999999999ԷՇ
-09999999999ԸՈ
-09999999999ԹՉ
/*--*9999999999ԺՊ
/*--*9999999999ԻՋ
09999999999ԼՌ
09999999999ԽՍ
099999conveԾՎ
099999s3ԿՏ
and 099999s3ՀՐ
and 199999ԱՁՑ
and(199999ԲՂՈւ
and(9999 99999ԳՃՓ
" and9999/99999ԴՄՔ
" and9999999999ԵՅՕ
"/*--9999999999ԶՆՖ
Արագ Որոնում


Պետական կարգը՝ 
հանրապետություն
Մայրաքաղաքը՝ 
Վիլնյուս
Տարածքը՝ 
65,3 հզ. կմ2
Բնակչությունը՝ 
3,5 մլն
Պետական լեզուն՝ 
լիտվերեն
Դրամական միավորը՝ 
լիտ


Վիլնյուսի գործարար կենտրոնը
Լիտվայի Հանրապետություն
Մերձբալթյան ամենահարավային պետությունն է, որը կոչում են լճերի և սաթի երկիր: Հանրապետության տարածքում կան 4,5 հզ. մեծ ու փոքր լճեր: Ամենախորը (60մ) Տաուրագնասն է, իսկ ամենամեծը՝ Դրուկշյայը (մոտ 45 կմ2): Դրանք բոլորն էլ սառցադաշտային ծագում ունեն: Լիտվան հայտնի է իր սաթով, որը միլիոնավոր տարիների ընթացքում ասեղնատերև ծառերի խեժից գոյացած դեղին կամ կարմրավուն թեթև քար է: Դրանցից պատրաստում են սքանչելի մանյակներ, ապարանջաններ, վզնոցներ, ճարմանդներ և այլ իրեր:
Լիտվան գտնվում է Արևելաեվրոպական հարթավայրում՝ Բալթիկ ծովի հարավարևելյան ափին: Լիտվայի տարածքը գերազանցապես հարթավայրային է՝ ոչ մեծ բարձրություններով և, հաճախ, ճահճոտ ցածրավայրերով: Երկրի տարածքի մեծ մասն զբաղեցնում է Միջինլիտվական դաշտավայրը, որի ամենաբարձր կետը Յուազապիենե լեռն է (292 մ):
Լիտվան հարուստ է տորֆով, կրաքարով, դոլոմիտով, կավճով, տարբեր կավերով, հայտնաբերվել է նաև նավթ:
Ամենուր կարելի է տեսնել հնագույն սառցադաշտերի հետքեր՝ խոշոր գլաքարեր, կլորացած ժայռաբեկորներ, ծովային քարակարկառներ: Գրեթե 100 կմ ձգվում է գեղեցիկ ծովափը՝ իր սպիտակին տվող մանրավազ լողափերով ու ավազաթմբերով: Ցամաքի նեղ շերտը՝ Կուրշի ցամաքալեզվակը, որը նույնանուն ծոցը բաժանում է Բալթիկ ծովից, բնության մի եզակի անկյուն է:
Լիտվայի ամենամեծ գետը Նյամունասն (Նեման) է, որը թափվում է Բալթիկ ծովը: Լիտվան գտնվում է այդ գետի միջին և ստորին հոսանքների ավազանում: Բալթիկ ծովի հարևանությունն իր կնիքն է դրել երկրամասի կլիմայի վրա. այն բարեխառն անցումային է՝ ծովայինից ցամաքայինի: Ծովի մոտիկությունը, արևմուտքից փչող տաք քամիները մեղմում են ձմռան սառնամանիքները: Ամառն այստեղ հաճախ թխպոտ ու անձրևային է:
Լիտվայի տարածքի գրեթե 1/4-ն անտառներ են: Այստեղ կան եղջերու, որմզդեղն, այծյամ, աղվես, ճագար, վարազ, գայլ, լուսան, կզաքիս, սկյուռ և այլն: Հարևան Բելովեժյան թավուտից այստեղ է թափանցել նաև վայրի ցուլը: Անտառները լի են զանազան թռչուններով: Գետերում ու լճերում կան տարբեր ձկնատեսակներ՝ բրամ, գայլաձուկ, պերկես, օձաձուկ, կարմրախայտ, ապրում է նաև կուղբ, որն ունի թանկարժեք մորթի:
XIII դարի 1-ին կեսին կազմավորվել է ավատատիրական Լիտվական իշխանությունը, որն իր գոյության սկզբից պայքարի մեջ է մտել գերմանական ասպետական օրդենների հետ, որոնք ձգտում էին նվաճել մերձբալթյան հողերը: Հաղթելով այդ օրդեններին՝ Լիտվական իշխանությունը մեծ վերելք ապրեց, բայց արդեն 1569 թ-ին այն միավորվեց Լեհաստանի հետ՝ կազմելով Ռեչ Պոսպոլիտա միացյալ պետությունը: Ավելի ուշ` XVIII դարի վերջին, այդ պետական միավորման քայքայումից հետո Լիտվայի մեծ մասը մտավ Ռուսական կայսրության մեջ:
Լիտվական նոր պետականության կազմավորումը տեղի ունեցավ Առաջին համաշխարհային պատերազմի տարիներին. 1918 թ-ի փետրվարին, օգտվելով ռուս-գերմանական հակամարտությունից, Լիտվան մի կարճ ժամանակ իրեն անկախ հռչակեց, սակայն արդեն 1940 թ-ի հուլիսին սկսված Երկրորդ համաշխարհային պատերազմի պայմաններում կրկին կորցրեց պետական անկախությունը՝ դառնալով ԽՍՀՄ միութենական հանրապետություններից մեկը: Իր նոր պետականությունը Լիտվան ձեռք բերեց արդեն մեր օրերում՝ 1990 թ-ի փետրվարի 24-ին` համաժողովրդական հանրաքվեի միջոցով դուրս գալով փլուզվող ԽՍՀՄ-ի կազմից:
Լիտվայի հիմնական բնակչությունը լիտվացիներն են: Այստեղ ապրում են նաև ռուսներ, լեհեր, բելառուսներ, հրեաներ, հայեր և այլք:
Տնտեսությունը հարմարեցված է երկրի բնական պայմաններին: Մետաղաձուլության բացակայության պատճառով և աշխատուժի բարձր որակավորման շնորհիվ այստեղ զարգացել են արդյունաբերության ոչ մետաղատար, այլ աշխատատար և գիտատար ճյուղերը, օրինակ՝ էլեկտրոնային, էլեկտրա- և ռադիոտեխնիկական արդյունաբերությունը, հաշվողական տեխնիկայի արտադրությունը, սարքա- և հաստոցաշինությունը: Արդյունաբերության ավանդական ճյուղերից է փայտամշակումը. արտադրում են կահույք, ստվարաթուղթ, թուղթ և այլն: Զարգացած են նաև նավաշինությունն ու քիմիական արդյունաբերությունը, արտադրվում են գործվածքներ, հագուստ, կոշիկ:
Լիտվայի գյուղատնտեսությունը բազմաճյուղ է. մշակում են գարի, ցորեն, շաքարի ճակնդեղ, վուշ, կանեփ, կարտոֆիլ, կերային մշակաբույսեր: Բայց հիմնականը անասնաբուծությունն է, որի արտադրանքը վերամշակվում է տեղում:
Աչքի է ընկնում սննդի արդյունաբերությունը, հատկապես կաթնամթերքի ու մսամթերքի արտադրությունը:
Տնտեսության մեջ կարևոր տեղ ունի ձկնորսությունը: Նրա ձկնորսանավերը Կլայպեդա նավահանգստից դուրս են գալիս Բալթիկ ծով ու Ատլանտյան օվկիանոսի շատ շրջաններ:
Նեմանի ամենամեծ վտակի՝ Նյարիսի ափին փռված է Լիտվայի մայրաքաղաք Վիլնյուսը: 
Վիլնյուսից 100 կիլոմետր արևմուտք, որտեղ Նյարիսը թափվում է Նեման գետը, գտնվում է Լիտվայի նախկին մայրաքաղաքը՝ Կաունասը, որի հին թաղամասերը հիշեցնում են միջնադարյան թանգարան:
Կլայպեդան հանրապետության ծովային դարպասն է: Այստեղ է գտնվում «Բալթիա» խոշորագույն նավաշինական գործարանը:
Լիտվան հայտնի է նաև առողջարանային վայրերով: Պալանգա ծովափնյա քաղաքում, մանրավազ լողափերին, ամեն տարի հանգստանում են հազարավոր մարդիկ: Լայնորեն հայտնի է նաև Դրուսկինինկայ առողջարանային քաղաքը, որտեղ հիվանդներին բուժում են ցեխաբուժությամբ, հանքային ջրերով ու ասեղնատերև անտառների կազդուրիչ օդով:
Լիտվայում հատկապես շատ են սիրում խմբերգային երգեցողությունը: Մեծ ժողովրդականություն են վայելում ազգագրական անսամբլները: Մայրաքաղաք Վիլնյուսում 5 տարին մեկ անցկացվող երգի ավանդական փառատոներին, որոնք սկիզբ են առել 1924 թ-ից, մասնակցում են տասնյակ հազարավոր մարդիկ:

Հայերը Լիտվայում
Դեռևս միջնադարում, թուրք-սելջուկների կողմից Անիի բռնազավթումից հետո, բազմաթիվ գաղթական հայեր են այս եզերք հասել և հաստատվել լեհ-լիտվական միացյալ պետության մեջ: Հիշատակություն կա, որ գերմանական ասպետների դեմ 1410 թ-ի Գրյունվալդի ճակատամարտում լեհ-լիտվական դաշնակից զորքերի կազմում կռվել է նաև հայկական ջոկատ: Երկրորդ համաշխարհային պատերազմի ժամանակ նույնպես հայ ժողովրդի բազմաթիվ զավակներ մասնակցել են Լիտվայի տարածքում մղված մարտերին: Գերմանական զորքերը Լիտվայից դուրս մղելու գործում մեծ է հատկապես հայ զորավար, ռազմաճակատի հրամանատար, Խորհրդային Միության մարշալ Հովհաննես Բաղրամյանի դերը:
Հայ-լիտվական մշակութային կապերը նույնպես երկարամյա պատմություն ունեն: Դրանք սկիզբ են առել XIX դարի վերջին և XX դարի սկզբին, երբ լիտվական մամուլում տպագրվեցին հայ իրականությանը, պատմությանն ու մշակույթին նվիրված հոդվածներ ու ակնարկներ: Այնուհետև այդ կապերը սերտացան հատկապես Երկրորդ համաշխարհային պատերազմից հետո՝ գրողների և արվեստագետների փոխայցելություններով, նրանց ստեղծագործությունների թարգմանություններով ու գրական-գեղարվեստական համատեղ հանդեսներով: Լիտվերեն լույս են տեսել Խաչատուր Աբովյանի, Րաֆֆու, Հակոբ Պարոնյանի, Գրիգոր Զոհրապի, Նար-Դոսի, Սիլվա Կապուտիկյանի ստեղծագործություններից:
Ներկայումս Լիտվայում բնակվում է մոտ 2500 հայ՝ հիմնականում Վիլնյուսում և Կաունասում: 1988 թ-ին գրանցվել է «Գարուն» հայ մշակութային միությունը, 1992 թ-ին ստեղծվել է Լիտվա-հայկական ընկերությունը: Հայկական կիրակնօրյա դպրոցներ են գործում Վիլնյուսում, Կաունասում, Վիսագինասում: