Այբուբեն
and(9999/99999ԶՇ
" and9999999999ԷՈ
" and9999999999ԸՉ
"/*--9999999999ԹՊ
"/*--9999999999ԺՋ
-09999999999ԻՌ
-09999999999ԼՍ
/*--*9999999999ԽՎ
/*--*9999999999ԾՏ
099999conveԿՐ
099999s3ՀՑ
099999s3ՁՈւ
099999ԱՂՓ
099999ԲՃՔ
and 199999ԳՄՕ
and 199999ԴՅՖ
and(9999 99999ԵՆ
Արագ Որոնում


Այվազյան Աղասի
1925 թ., ք. Աբասթուման, Վրաստան
2007 թ., Երևան
Կադր «Ձայն բարբառոյ...» կինոնկարից (1991 թ., ռեժիսոր` Վիգեն 
Չալդրանյան, սցենարը` 
Ա. Այվազյանի) 
Գրող, սցենարիստ, կինոռեժիսոր, նկարիչ, ՀՀ մշակույթի վաստակավոր գործիչ, Պետական մրցանակի դափնեկիր Աղասի Այվազյանը հայ նորագույն արձակի նշանավոր դեմքերից է: Նրա ստեղծագործություններում միահյուսված են սովորականն ու անսովորը, հեքիաթայինն ու խորհրդավորը: Այվազյանի բոլոր հերոսները ճշմարտություն որոնողներ են:

Աղասի Այվազյանը 1942–45 թթ-ին սովորել է Թբիլիսիի գեղարվեստի ակադեմիայում, 1945–48 թթ-ին՝ Երևանի գեղարվեստական, 1948–53 թթ-ին՝ ֆիզիկական կուլտուրայի ինստիտուտներում: 1965 թ-ից ապրել է Երևանում: 1973–80 թթ-ին եղել է «Էկրան» ամսագրի, 1992–97 թթ-ին՝ «Հայություն» թերթի գլխավոր խմբագիրը:
Այվազյանը գրականություն մուտք է գործել երգիծական պատմվածքներով («Ճանապարհորդություն իր շուրջը», 1963 թ.), այնուհետև գրել է պիեսներ, պատմվածքներ, վիպակներ, էսսեներ, հոդվածներ, սցենարներ: 
Այվազյանի պիեսներում («Կրեսոսի թագավորությունը», «Լացի այգին», «Մանչերը» և այլն) կարևոր տեղ է գրավում գոյության փիլիսոփայությունը՝ մարդու անհատական կեցությունն ու ճակատագիրը: Նրա արձակի հիմնական թեման հայ մարդն է, Աստծու և Տիեզերքի հետ նրա փոխհարաբերությունները: «Եռանկյունին», «Գետի մեր մասը», «Զարմացած, սիրահարված, մոլորված զբոսաշրջիկը», «Արտաշատ» և այլ պատմվածքներում անդրադարձել է անհատի լինելության առեղծվածին: Նրա «Արմինուս» (1985 թ.) վիպակի գլխավոր համանուն հերոսը՝ Արմինուսը, ողբերգական կերպար է, որի միջոցով գրողը բացահայտել է մարդուց դեպի մարդը տանող ճանապարհը, միջնադարին հատուկ հոգու և մարմնի հակադրությունը: «Սինյոր Մարտիրոսի արկածները» (1977 թ.) վիպակի թեման հոգևորականի թափառումների պատմությունն է, ում ճամփորդության է մղել Աստծու ստեղծած գեղեցիկ աշխարհը տեսնելու ցանկությունը: «Աղի կոմսը» (1985 թ.) վիպակում պատկերել է իր հարազատ երկրից հալածական հայի կյանքը: 
Այվազյանի «Ընտանիքի հայրը» (1968 թ.) վիպակի հիմքում ցեղի, ազգի գոյության պարտադիր պայմաններից մեկը ընտանիքն է: Գրողը հաճախ է անդրադարձել հին Թիֆլիսին, նրա բնակիչներին: «Օբյեկտիվ-18» (1986 թ.) պատմվածաշարի գլխավոր հերոսները հին Թիֆլիսի արվեստագետներն են` աճպարարներ, անհայտ-անանուն նկարիչներ, պոետներ, կինտոներ: Կյանքի վերջին տարիներին Այվազյանը գրել է մեղքին ու պատժին վերաբերող պատմությունների շարք: Ստալինի ու Բերիայի մասին պատմվածքները լույս են տեսել «Պարականոն պատմություններ» խորագրով:
Այվազյանի սցենարներով նկարահանվել են գեղարվեստական` «Եռանկյունի», «Հայրիկ», «Խաթաբալա», «Լիրիկական երթ» (նաև համառեժիսորն է), «Գաղտնի խորհրդական», «Վառած լապտեր» (վերջին երկուսի նաև ռեժիսորն է), «Ձայն բարբառոյ...» (ըստ «Սինյոր Մարտիրոսի արկածները» վիպակի), մուլտիպլիկացիոն` «Երաժշտություն», վավերագրական` «Վերածնունդ» (նաև ռեժիսորն է) և այլ կինոնկարներ, իսկ «Դիպլիպիտո» պատմվածքը բեմադրվել է Երևանի տիկնիկային և Թբիլիսիի հայկական դրամատիկական թատրոններում: 
Այվազյանն ստեղծել է նաև գեղանկարչական գործեր, որոնց բնորոշ են հոգևոր ներաշխարհը բացահայտող նուրբ ընդհանրացումները: Լավագույններից են «Ինքնադիմանկար», «Գրողն ու իր ժամանակը», «Ընտանիքի հայրը», «Տարրալուծում», «Թիֆլիս», «Խորհրդավոր ընթրիք», «Սովետական խաչելություն» և այլ գործեր: